Καποδίστριας: Η Απόδειξη της Πολιτικής Μας Παρακμής

Ο Ιωάννης Καποδίστριας δεν είναι απλώς μια ιστορική μορφή. Είναι το μέτρο σύγκρισης που εκθέτει ανεπανόρθωτα τη σημερινή πολιτική τάξη. Και γι’ αυτό ακριβώς αποφεύγεται. Γιατί δίπλα του, η σύγχρονη πολιτική μοιάζει μικρή, φοβική και βαθιά συμβιβασμένη.

Ο Καποδίστριας κυβέρνησε μια χώρα διαλυμένη και ακυβέρνητη και τόλμησε να μιλήσει για κράτος, νόμους και πειθαρχία. Συγκρούστηκε με τοπάρχες, οικογένειες εξουσίας και ξένα συμφέροντα γνωρίζοντας ότι παίζει τη ζωή του κορώνα-γράμματα. Οι σημερινοί πολιτικοί, αντίθετα, αποφεύγουν ακόμα και τη ρήξη με την κομματική τους βάση. Η σύγκρουση αντικαταστάθηκε από «ισορροπίες», η ευθύνη από επικοινωνιακά δελτία.

Ο Καποδίστριας δεν έκανε δημόσιες σχέσεις. Δεν χάιδεψε αυτιά. Δεν κυβέρνησε με δημοσκοπήσεις. Κυβέρνησε με κόστος και το πλήρωσε. Σήμερα, το πολιτικό σύστημα παράγει επαγγελματίες εξουσίας που τρέμουν μήπως δυσαρεστήσουν, μήπως χάσουν ποσοστά, μήπως θιγούν συμφέροντα. Έτσι, η πολιτική καταντά διαχείριση της ακινησίας.

Ο πρώτος Κυβερνήτης πέθανε φτωχός και μόνος. Η σύγχρονη πολιτική, αντίθετα, συχνά συνοδεύεται από προνόμια, ασυλίες και μια μόνιμη απόσταση από την κοινωνία. Η πολιτική έπαψε να είναι λειτούργημα και έγινε επάγγελμα και μάλιστα καλοπληρωμένο.

Ο Καποδίστριας δολοφονήθηκε επειδή πήγε κόντρα σε όλους. Οι σημερινοί πολιτικοί δεν δολοφονούνται· συμβιβάζονται. Και αυτός ο συμβιβασμός δεν είναι λιγότερο καταστροφικός. Είναι απλώς πιο βολικός.

Το πραγματικό πρόβλημα, όμως, δεν είναι μόνο οι πολιτικοί. Είναι και μια κοινωνία που έμαθε να ζητά λίγα, να συγχωρεί πολλά και να βολεύεται με το ελάχιστο. Ένας νέος Καποδίστριας σήμερα πιθανότατα δεν θα δολοφονούνταν. Θα απομονωνόταν, θα λοιδορούνταν και θα απορριπτόταν ως «επικίνδυνος» ή «ακραίος».

Ο Καποδίστριας δεν ανήκει στο παρελθόν. Ανήκει στη σκληρή αλήθεια ότι η πολιτική μας παρακμή δεν είναι ιστορικό ατύχημα είναι επιλογή.